Wim kennen we, de afgelopen twee jaar als “vaste kracht” van Café Honky Tonk. "Mick" was toen al ongeveer 8 jaar actief in De Honk. Hij stapte ongeveer 10 jaar geleden Honky Tonk binnen, en het klikte gelijk met eigenaar Willem ’t Mannetje. Ze hadden beiden dezelfde muzieksmaak, waarbij Elvis de boventoon voerde. De klik was wederzijds en Mick ging steeds vaker het personeel helpen. Hij hielp in de eerste plaats na sluitingstijd met schoonmaken! Iets waar je het personeel altijd blij mee maakt. En als de zaak dan helemaal gedweild en opgepoetst was, dan werd er natuurlijk nog even nageborreld en –gepraat.
Bij dat naborrelen, hoorde dan ook altijd een lekkere snack, en dat kon van alles zijn. Die laatste 2 jaar liet Mick het schoonmaken, schuren en dweilen voor wat het was, en bemoeide hij zich met het prepareren van de snacks in de keuken.
Ook ging hij zich in de jaren steeds meer inzetten voor het maken van publiciteit van Café Honky Tonk. Hij was de laatste jaren bekend als de hoffotograaf van de Honk. Zich bewegend als een soort Mr. Bean met een afstandsbediening door het publiek schoot hij de leukste plaatjes, die bestemd waren voor de website van Honky Tonk. Met veel overgave hield hij die site up to date, en werd de laatste jaren ook door de vele verschillende artiesten als een vriend begroet. Ook stuurde hij trouw via Hyves een uitnodiging voor de bands naar alle vrienden, wie heeft ze niet gehad?
Ik weet dat heel veel mensen donderdagochtend de site al bezochten. En dat was mogelijk want Mick, reed meestal rond 4 uur met de rest van het team naar huis, en plaatste dan direct de foto’s op de site, zodat de vroege vogels op hun werk al om half 6 de foto’s konden bekijken. Dit deed hij dan in ieder geval als er een band speelde of als er echt iets te vieren viel. Hij was sowieso iedere woensdag, vrijdag en zaterdag aanwezig en de andere dagen wisselde hij af.
Iedereen had zeer zeker bewondering voor de bevlogenheid van een man die ondertussen in zijn 70’er levensjaren was beland. Als je aan hem vroeg: “Waarom doe je dit eigenlijk allemaal nog, Mick??” dan antwoordde hij steevast met: “Ik vind het heerlijk om met jonge mensen te zijn, en ik voel me één van de “jongens” !!! , en : “De Honk is een deel van mijn leven geworden….en ik voel me daar super onder!!!”
De laatste weken sinds het slechte nieuws wilde Mick nog wel komen, maar ontbrak hem eenvoudig de kracht. En dan merk je al wat voor gat Mick achterlaat in het dagelijkse leven in de Honky Tonk. Maar niet alleen daar, ook in onze harten is een gat geslagen, een krater….
Namens de gehele band Volgende X Beter wensen wij zijn vrouw, familie en alle naasten van Mick, heel veel sterkte met het verlies en het verwerken van het verdriet de komende tijd.
“Mick rust zacht, we zullen je ontzettend missen……maar heffen toch het glas op je!!”
